• امروز پنج شنبه سی و یکم مرداد 1398 

اخبار سازمان اوقاف

مطالب ویژه

 پنجره واحد خدمات الکترونیک

بانک قوانین و دستورالعمل های اوقافی

مزایدات و مناقصات

گزارشات آماری

سروش

سامانه شکايات

حجاب در حرم امام رضا علیه‌السلام و امامزادگان

حجاب در حرم امام رضا علیه‌السلام و امامزادگان

یکی از مباحث روز جامعه و کشور ما بحث حجاب و عفاف است،بحثی که متعلق به امروز و دیروز ما نبوده بلکه تاریخچه ای در خور توجه و اهمیت داشته و دارد و صاحب نظران باید در مورد آن نظرات و ایده های خود را مطرح کنند......

 یک شنبه 21 دی 1393   1745  0      

یکی از مباحث روز جامعه و کشور ما بحث حجاب و عفاف است،بحثی که متعلق به امروز و دیروز ما نبوده بلکه تاریخچه ای در خور توجه و اهمیت داشته و دارد و صاحب نظران باید در مورد آن نظرات و ایده های خود را مطرح کنند اما من به عنوان فردی از جامعه و در مقام یک زن مسلمان می خواهم با شما خواننده ی عزیز بگویم که ای کاش تمام ایران صحن های مرقد مطهر امام هشتم علی ابن موسی الرضا ثامن الحجج بود که هرکسی برای اذن دخول به آن قبل از هرچیز به سراغ وضع ظاهری خود می رود و چنان فرهنگ پوشیدن چادر و جوراب و به طور کلی حفظ حجاب در حرم مطهر نهادینه شده و خانمهایی که شاید تا گذشته های نه چندان دور بر سر پوشیدن چادر و جوراب با مسئولان ورودی جروبحث می کردند امروز اگر چه پوشش مناسبی نداشته باشند در 100 متری ورودی حرم چادر و جوراب پوشیده و می دانند و می فهمند که حرمت خانه به صاحب خانه ی آن است و هنگامی که وارد صحن و سرای امام رضا(ع) می شوند با حجابشان به رخ می کشند که باید در اینجا همرنگ جماعت بود و حضور در محضر دوست،جز با رضای پروردگار میسر نمی شود .



اما متاسفانه در جامعه ی بزرگتری مثل روستا یا شهر و بطور کلی کشور روند به گونه ای دیگر پیش می رود و در عکس با آستان قدس رضویست و جامعه ی بزرگتر خود را همرنگ جماعتی کوچک کرده که منش و رفتارشان در خور یک فرد مسلمان نیست زنی که شایدخود را بصورت مانکنی از فرهنگ غرب درآورده و در جامعه ظاهر می شود و پوششی برای خود انتخاب می کند که از داشتن دو ویژگی بیگانه خارج نیست:1)چسبندگی 2)عریانی قسمتهایی از بدن،که لازم به ذکر است پوشش تمام بانوان جامعه ی ما اینطور نیست و همانطور که گفتم همان گروه کوچک.




حال باز گردیم به مشهدالرضا و صحن های حرم مطهر که می تواند الگوی جامع و کاملی برای تمام جامعه ی ما باشد و نکته ی قابل توجهی که در آنجا نظر مرا به خود جلب کرد پوشش زنان عرب ، که از لبنان،عراق و سوریه و یا حتی کشورهای عربی دیگری که مهمان امام رضا علیه السلام بودندو نوع پوشش خود را بعد از گذشت سالهای سال بدون اینکه تحت تاثیر فرهنگ غرب قرار بگیرند حفظ کرده اند و الحق و الانصاف در خور توجه و قابل تحسین است و آن پوشیدن چادر عربی یا پوشیدن مانتوهای مشکی بلند که دست کمی از چادر ندارد به همراه شال عربی که به سر کردنش واقعا هنر می خواهد و این در حالیست که در این کشورها، ادیان و ماهواره آزاد است اما این پوشش زن عربی چنان در بین آنها به یک هنجار تبدیل شده که دنیای غرب نتوانسته ذره ای خلل درآن وارد کند و نه تنها زنان عرب بلکه بانوانی که از پاکستان و افغانستان نیز به پابوس امام رضا(ع) می آیند دارای سبکی از پوشش و حجاب می باشند که منحصر به خود آنهاست و هنگامی که آنها را مشاهده می کنی می فهمی که این عزیزان مهمان هایی از همسایگان شرقی کشورمان هستند.




البته این را فراموش نکنیم که مشخصه ی پوشش و حجاب در برخی از نقاط کشور ما نیز چنین است و با توجه به اینکه در کدام منطقه زندگی می کنند و دارای چه آداب و رسومی هستند همچنان در گذر تاریخ و زمان، لباس محلی خود را حفظ کرده اند که قابل ستایش است مثل زنان بلوچ یا زنان ترکمن یا زنان بنادر شمالی و جنوبی ایران و حتی زنان کرد و ترک،اما خانم هایی نیز می بینی که پوششان که نمی توان به آن حجاب گفت چنان وقیحانه و به دور از شئونات اسلامیست که فکر می کنی از اروپا یا لس آنجلس آمده اند که شاید اگر ما مهمانهایی نیز از اروپا و یا هر جای دیگری که حجاب در کشورشان قانون نیست هنگامی که پا به خاک پاک ایران می گذارند خود را ملزم به رعایت حجاب می کنند.





در اینجا نقل یک خاطره از یک دوست که بی ارتباط با موضوع نیست خواندنیست ایشان میگفت:( در سفری که با یک تور از ایران به مالزی داشتیم،همین که قرار بود هواپیمای ایران در فرودگاه کوالالامپور پایتخت مالزی بنشیند خانمهای ایرانی همه حجاب ها را از سربرداشته و شروع به شانه زدن موها و مرتب کردن سر و صورت پرداختند که من بسیار متعجب و متاثر شدم زیرا اینهابه جای اینکه در مسئله ی حجاب نماینده و سفیران واقعی تمام زنان جامعه ی اسلامی ما باشند و در خور نام یک زن مسلمان ایرانی ظاهر شوند بی حجابی را برای خود انتخاب می کنند) و ای کاش کشور ما در زمینه ی پوشش و حجاب اسلامی به راهی می رفت که تمام نقاط آن حال و هوای صحن های آستان قدس رضوی را داشت و نیازی به گشت ارشاد هم نبود و زن مسلمان به این شناخت و معرفت می رسید که گوهر وجودیش از چنان قداستی برخوردار است که با حجاب می تواند آن را به امنیت برساند و حفظ کند و باوقار و آزادی در جامعه ظاهر شود و جذابیت وجودیش باعث نشود که میکروب ها و انگلهای جامعه حقیقت وجود او را تهدید نمایند و آن را به فساد و تباهی بکشاند و بدانند که حجاب مصونیت است نه محدودیت و بدین وسیله روح و عقل خود را آزاد بگذارد و جسم را محدود کند.





البته فراموش نشود که در این قاعده مردان هم مستثنی نبوده و نیستند و بدانیم که (لباس هر انسان در یک جامعه مانند”پرچمی” است که ملیت و مذهب و سنت او را مشخص و روشن می کند و جوامع مختلف متناسب با بینشی که از هستی دارند و ارزشی که برای زندگی انسان قائلند سبک و اسلوب خاصی برای لباس پوشیدن انتخاب می کنند چرا که لباس پوشیدن شأنی از شئون انسان است و هر پوششی رابطه ی مستقیمی با معنا و تعریف انسان در آن ملت دارد در تمدن غرب که بینش آنها مادی است و معنویات از آنجا رخت بربسته است انسان نیز نوعی حیوان محسوب می شود و دیگر هیچ،بدیهی است که هدف اصلی آنها تنها “لذت طلبی” است و یکی از چیزهایی که می تواند به انسان لذت بخشد”تن و جسم” است بنابراین در چنین تمدنی پیداست که لباس نیز و سیله ای برای پوشیدن
تن نیست بلکه برای آرایش آنست و در اینجا به یاد سخن امام خمینی ره افتادم که فرموده اند:” اگر بی حجابی تمدن است پس تمام حیوانات متمدنند” اما در کشورهای اسلامی انسان تنها در تن خلاصه نشده بلکه به مراتب والاتر از آن است، انسان یک موجود “خداگونه” که هدفش تنها “لذت طلبی” نبوده بلکه کمال خواهی معنوی است به همین جهت تفاوت لباس در واقع تفاوت “دو جهان بینی” است و تبدیل و تغییر آن موکول به تغییر و تعویض جهان بینی می باشد.) و خلاصه کلام اینکه، شهید مرتضی مطهری می فرمایند: کسی که زیبایی اندیشه دارد زیبایی ظاهر خود را به نمایش نمی گذارد.
برچسب ها  

نظرات کاربران پیرامون این مطلب

انصراف از پاسخ به کاربر
 

آخرین اخبار

پربازدیدترین اخبار